Oficjalna strona miesięcznika "Czwarty Wymiar"

Ciało umysł dusza

Tymoteusz Onyszkiewicz Tymoteusz Onyszkiewicz

Seksualność tantryczna i jedność przeciwieństw w psychologii C.G. Junga

 

Energia, którą zwykle określa się mianem seksualnej, a idąc tropem psychologii analitycznej C.G. Junga energii libido, to w myśli tantrycznej ta sama energia, która odpowiedzialna jest za nieprzerwany ciąg kosmicznych wariacji, jakie mają miejsce wśród galaktyk, gwiazd i planet.

Energia seksualna jest zatem swoistą panenergią, zamkniętą w mikrokosmosie ludzkiego ciała i ludzkiego psyche.

Śakti i Śiwa, anima i animus

W tantrycznym przekazie energia libido utożsamiana jest z kosmiczną energią życia, która w obrębie ludzkiego ciała, a także w obrębie organizmów zwierząt, dostrzeżona i scharakteryzowana zostaje jako energia seksualna. Energia ta w hinduizmie przybiera symboliczną postać bogini Śakti. Śakti, małżonka Śiwy, będąca personifikacją energii wszechświata, a w tym i energii libido, pełni kluczową rolę tak w hinduistycznym, jak i pośrednio (wciela się w żeńską naturę Buddy) w buddyjskim tantryzmie. Bogini ta występuje w pięciu podstawowych wcieleniach: jako przepełniona miłością Parwati, jako niszczycielska wojowniczka Durga, jako mroczna pani wieczności Kali, jako mądra i łagodna Uma i jako władczyni tantrycznego wtajemniczenia – Kundalini.

W psychologii C.G. Junga, Kundalini Śakti reprezentuje archetyp animy. Jest to archetypowe wyobrażenie kobiecości, które poprzez archetyp matki, połączony z archetypem życia, prowadzi do pojęcia „energii życiowej”. Archetyp animy, podobnie jak naturę Śakti, cechuje silna dwubiegunowość. Oba te pierwiastki – anima i Śakti – łączą w sobie cechy przeciwstawne. Cechy skrajne, cechy pozytywne i negatywne, jak: czystość i rozpusta, łagodność i okrucieństwo, mądrość i ślepy szał, promienność i mrok, znajdują w animie oraz w Śakti miejsce koniunkcji.

W psychologii analitycznej C.G. Junga anima występuje w świadomości często pod postacią węża. Pojawienie się tego archetypu i jego symbolicznego obrazu w psyche jest wezwaniem dobiegającym z głębi nieświadomości. Wezwanie to stanowi sygnał mówiący o potrzebie wprowadzenia wewnętrznej równowagi i ma na celu pozbycie się wszelkich neurotycznych zaburzeń. Pojawienie się animy, a więc i poruszenie bogini Kundalini, która pod postacią węża uosabiającego energię seksualną, energię kundalini, oczekuje w umyśle na swą aktywność, to wezwanie do wyzwolenia. W przypadku psychologii Junga będzie ono wypełnionym procesem indywiduacji, w przypadku tantryzmu będzie to moksza lub buddyjska nirwana. W obu tych intelektualnych ścieżkach celem, czyli tym co stanowi wyzwolenie, będzie odkrycie czystej jaźni. Odkrycie to jest w swej istocie skonstruowaniem jaźni na nowo, odbudowaniem jej jedności poprzez połączenie, czyli syzygię dwóch ostatecznych przeciwieństw.

Kundalini Śakti dzięki posiadanej dwubiegunowości staje się łącznikiem między tym co duchowe, a tym co cielesne. Bogini ta, w swym energetycznym jądrze, niczym w piecu alchemicznym, łączy dwa przeciwieństwa – transcendentną moc ducha i immanentną, biologiczną moc energii seksualnej. Kundalini Śakti, razem ze swym małżonkiem Śiwą, są w tantrycznym hinduizmie symbolami wyzwolenia z materialnego świata. W psychologii analitycznej bogini Śakti, podobnie jak gnostycka Sophia czy kabalistyczna Szechina, jest symbolem animy. Śiwa, podobnie jak alchemiczny Merkuriusz, jest symbolem męskiego pierwiastka – animusa.

Akt seksualny, jako zjednoczenie przeciwieństw

Seksualne zbliżenie Śakti z Śiwą, podobnie jak w tantrycznym buddyzmie seksualne zespolenie buddy Samantabhadry ze swym żeńskim aspektem, symbolizuje zjednoczenie przeciwieństw, którego owocem jest uwolnienie jaźni z wszelkich szkodliwych naleciałości umysłu. W tantryzmie proces wyzwolenia dokonuje się za sprawą przechodzenia przez kolejne etapy wtajemniczenia, będące w swej istocie przełamywaniem barier psychiki. Etapy te, to umieszczone w symbolicznym ciele jogina czakry, których boginią, a zarazem przemieszczającą się w nich energią jest Kundalini.

Jednakże, aby zrozumieć fenomen czakr i proces, jaki rozgrywa się w nich podczas tantrycznej medytacji, niezbędne jest przyjrzenie się kilku aspektom filozofii, która w ciągu dwóch tysiącleci rozwijała się w Indiach.

Podłożem, na którym wyrosły hinduistyczne prądy filozoficzne, były systemy sankhji i wajsiesziki. Udostępniły one filozoficznej, jak i religijnej myśli pojęcia i zasady, nie zmieniające się aż po czasy współczesne. Podobnie jak filozofia europejska rozwijała się, będąc niejako obszernym suplementem do filozofii Platona i Arystotelesa, tak dojrzała filozofia indyjska budowała swe doktryny w odniesieniu do sankhji i wajsiesziki. Filozofia sankhji oparta jest na tradycji wedyjskiej (Rygweda, Jadźurweda, Samaweda, Atharwaweda oraz komentarze: brahmany, aranjaki i upaniszady) w połączeniu z tradycją epicką (Mahabharata z Bhagawadgitą i Ramajana). W eposach, szczególnie zaś w Bhagawadgicie, rysuje się już wyraźny wpływ sankhji. Filozofię tę kształtowały także idee buddyjskie i (w mniejszym stopniu) dżinijskie. Wajsieszika była atomistyczną filozofią przyrody, a twórczym jej rozwinięciem była filozofia njaji.

Oficjalna strona miesięcznika "Czwarty Wymiar", ukazującego się od 1996 roku.
Wydawca Centrum "REA" Rena Marciniak-Kosmowska - "Czwarty Wymiar" - All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone.
Kopiowanie i powielanie treści lub/i grafiki zawartej w tym serwisie bez zgody autora serwisu jest zabronione i chronione prawem.