Warto przeczytać

Mój Jung

 1/6 

Jerzy Prokopiuk „Mój Jung” (Wydawnictwo KOS, Katowice 2008; s. 388)

Czołowy polski steinerysta Jerzy Prokopiuk wydał książkę, która pokazuje jego wieloletnią fascynację – stąd tytuł podkreślający osobistą perspektywę – psychologią głębi Carla Gustava Junga. Wygląda na to, że nie planował jej, ale w ciągu ostatniego półwiecza z różną intensywnością czytał pisma Junga, przez blisko czterdzieści lat pisał o nim (m.in. przez kilkanaście lat na naszych łamach), a teraz rzucił okiem wstecz i okazało się, że tych tekstów jest ponad dwadzieścia, czyli całkiem okazała i kompletna książka. Prokopiuk ceni Junga przede wszystkim za to, że stawia pytania z gatunku tych najbardziej istotnych, a sympatyzuje z nim dlatego, że psychologia jungowska stanowi – jak pisze – „syntezę, na którą składają się z jednej strony wnioski, do jakich doprowadziły Junga jego doświadczenia jako psychologa i psychiatry, z drugiej jednak także jego poglądy gnostyckie i antropologiczno-filozoficzne”. Badał – sto lat temu – nieświadomość i stworzył „metodę skojarzeń słownych umożliwiającą penetrację głębokich «warstw» osobowości człowieka”. Dalszy etap poszukiwań prowadzonych przez Junga wprowadził go w krąg psychoanalizy, a następny krok do zerwania z Freudem, fundatorem psychologii głębi jako kierunku badań. Jung był przekonany, że psychika ludzka jest organizmem dążącym do harmonii, nawet jeśli pojawiają się w niej neurotyczne zaburzenia. Te ostatnie zalecał leczyć przez skierowanie „ich energii ku przyszłości” i pracę nad syntezą skłóconych elementów osobowości. Swój system – który właściwie nigdy nie został przez niego opisany jako zamknięta, wewnętrznie spójna całość – nazwał psychologią analityczną i pod tą nazwą funkcjonuje on do dzisiaj. W badaniach nie ograniczał się jedynie do gruntu psychologii i – jak wylicza Prokopiuk – swoje koncepcje próbował zastosować do teologii, filozofii, religioznawstwa, badań nad okultyzmem, parapsychologii, socjologii, polityki i innych dziedzin.